Madżid ibn Sa’id al-Busa’idi (arab. ماجد بن سعيد البوسعيدي, Mājid ibn Saʿīd al-Būsaʿīdī; ur. 1834, zm. 7 października 1870) – pierwszy sułtan Zanzibaru od 19 października 1856 roku aż do swojej śmierci.
Życiorys Był piątym synem (z 37 dzieci) władcy Omanu, Maskatu i Zanzibaru, Sa’ida ibn Sultana. Jego ojciec przeniósł stolicę swego państwa z Maskatu do Stone Town na Zanzibarze. Wobec ogromnej liczby potomków po jego śmierci w dniu 4 czerwca 1856 roku rozgorzały między nimi walki o władzę w państwie. Ostatecznie władcą Omanu i Maskatu został drugi najstarszy z braci, Suwajni ibn Sa’id (później jednym z jego następców został czwarty co do starszeństwa brat Turki ibn Sa’id).
Panowanie Madżid objął władzę nad wyspą Zanzibar, Pemba i częścią afrykańskiego wybrzeża należącego dziś do Tanzanii. Do 1 lipca 1857 roku faktyczna władza spoczywała w rękach brytyjskiego dyplomaty Atkinsa Hamerona. Po jego śmierci Madżid uciekł z obawy o próbę obalenia. 28 lipca 1858 roku powrócił na statku razem z brytyjskim ministrem Christopherem Palmerem Rigbym (1820-86), który pomógł mu pokonać sułtana Omanu i zarazem brata, Suwajnego ibn Sa’ida. Arbitraż Lorda Canninga, wicekróla Indii Brytyjskich potwierdził prawa Madżida do tronuZanzibar, centre de l'empire omanais.