W 1917 złożył dymisję, ale na prośbę Ministerstwa Kolonii, które nadzorowało wówczas gubernatorów australijskich stanów (choć od 1901 nie były już one koloniami) pozostał w Melbourne aż do lipca 1919, kiedy to wyjechał do Anglii na leczenie wrzodów dwunastnicy. Nie wrócił już do Wiktorii, zaś 30 stycznia 1920 ogłoszono jego formalną dymisję.
W 1923 bez powodzenia kandydował ponownie do Izby Gmin, a po porażce przyjechał na kilka miesięcy do Australii, gdzie zajmował się bankowością. W 1925 odziedziczył wszystkie tytuły swojego ojca, z których jako głównego postanowił używać tytułu barona Sheffield, a wraz z nimi miejsce w Izbie Lordów. Został przewodniczącym parlamentarnego komitetu ds. Afryki Wschodniej, a także szefem Królewskiego Instytutu Kolonialnego. W 1931 zachorował na promienicę, w wyniku której zmarł w wieku 55 lat.
Odznaczenia W 1913 otrzymał Order św. Michała i św. Jerzego klasy Rycerz Komandor.
Bibliografia
Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1906–1910 Kategoria:Gubernatorzy Wiktorii Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Odznaczeni Orderem św. Michała i św. Jerzego Kategoria:Parowie dziedziczni Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli na choroby zakaźne Kategoria:Zmarli w 1931 Kategoria:Uczestnicy II wojny burskiej Kategoria:Absolwenci Eton College Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Oksfordzkiego