Wanda Polkowska-Markowska (ur. 20 lipca 1898 w Klińcach gub. czernihowskiej obecnie w Rosji, zm. 29 marca 1958 w Warszawie) – nauczycielka w warszawskich gimnazjach i liceach.
Życiorys Urodziła się w rodzinie Wacława Polkowskiego i Marii Marceliny z domu de Lamer (zm. 1935). Miała brata Czesława (1906–1940) i : Zofię po mężu Lisowską (1908–1985), . Ukończyła ze złotym medalem Gimnazjum Św. Katarzyny w Petersburgu w 1915 roku. Następnie ukończyła 8 klasę pedagogiczną w 1916 roku i otrzymała maturę przy Petersburskim naukowym okręgu, równolegle uczęszczając na Wyższe Kursy Polskie w Petersburgu. W 1918 roku powróciła do Warszawy i rozpoczęła studia na Uniwersytecie Warszawskim. Kontynuowała tu, rozpoczętą w Petersburgu pracę w harcerstwie. Już w 1919 roku kierowała 15 drużyną żeńską i zgłosiła się do sanitarnej służby frontowej. W 1920 roku razem z Jadwigą Falkowską i M. Żbikowską reprezentowały Okręg Stołeczny Żeński na Konferencji Inspektorów Okręgowych w Warszawie. Na koniec studiów przeniosła się na Uniwersytet Poznański, gdzie zakończyła naukę, przedstawiając pracę o Dziejach Zakonu DobrzyńskiegoŚwiadectwo Państwowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu znajdujący się w Archiwum Uniwersytetu Warszawskiego, sygnatura teczki KEM 906.. opublikowaną w 1926 roku na łamach Roczników Historycznych.