W Korei w okresie Koryŏ dwór królewski nakazał mnichom studiowanie tego tekstu. Jest także tekstem niezwykle często cytowanym w pracach Pojo Chinula (1158–1210). Według japońskiego uczonego Kamaty Shigeo „jest to jedna najbardziej poważanych książek w koreańskim buddyzmie”Kamata Shigeo. Gennin-ron. Meitoku shuppansha, Tokio, 1973. Str. 38, 39.

W Japonii praca ta miała wielki wpływ w okresie Kamakury. Wiadomo, że używał jej Dainichi Nonin, założyciel szkoły Darumy. Ponieważ Guifeng był również patriarchą szkoły huayan, do jej popularyzacji przyczyniła się również szkoła kegon, japoński odpowiednik huayan. W nocie edycyjnej znajduje się informacja, że dzieło to zostało wydane przez świątynię Kangaku należącą do wielkiego klasztornego kompleksu Tōdai-ji w Narze. W szkole kegon traktowano tekst Guifenga jako wyrażenie „zenu kegon” i został on skopiowany przez mnicha tej szkoły - Takamine RyōshūJeff Broughton. "Tsung-mi's Zen Prolegomenon: Introduction to an Exemplary Zen Canon" [w:] The Zen Canon. Str. 38-40.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Pisma buddyzmu chan