Paweł Komborski, ps. „Piotr” (ur. 11 stycznia 1913 w Posadzie Górnej, zm. 6 stycznia 1998 w Brzozowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, podczas II wojny światowej kapelan oddziałów AK i BCh, działacz WiN. Aresztowany, torturowany, więziony i prześladowany przez władze komunistyczne PRL. Wieloletni proboszcz parafii św. Marcina w Przysietnicy.

thumb|Tablica upamiętniająca budowę kościoła w Przysietnicy Życiorys bUrodził się 11 stycznia 1913 Posadzie Górnej. Był synem rolnika Stanisława i Julii z domu Krukar. Ojciec zginął w 1915 podczas I wojny światowej służąc w szeregach Armii Austro-Węgier w Serbii. Następnie Paweł Komborski wraz z matką i siostrą przeniósł się do Rymanowa, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. 27 lutego 1934 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Mieczysław Granatowski, Franciszek Malik i Zbigniew Wyskiel – wszyscy również późniejsi żołnierze Wojska Polskiego, w tym dwaj ostatni ofiary zbrodni katyńskiej).