W latach 1982–1983 pracował jako doradca dowódcy sił powietrznych Wietnamu. W latach 1983–1989 pełnił funkcję zastępcy dowódcy sił powietrznych Białoruskiego Okręgu Wojskowego. W 1989 roku przeszedł w stan spoczynku (według innego źródła służył w Siłach Zbrojnych ZSRR w latach 1952–1990).
W latach 1989–1992 (według innego źródła: 1990–1992) pracował jako kierownik Wydziału Naukowo-Metodycznego Sztabu Obrony Cywilnej Białoruskiej SRR (od 1991 roku – Republiki Białorusi). Od 1991 roku brał aktywny udział w życiu społecznym i politycznym Wspólnoty Niepodległych Państw. W latach 1992–1997 był prezesem koncernu budowlanego. Następnie pracował jako zastępca redaktora naczelnego gazety „Sławianskij Nabat”. Był jednym z inicjatorów utworzenia Związku Oficerów Republiki Białorusi, a w latach 1992–1994 zasiadał na stanowisku zastępcy przewodniczącego tej organizacji. Od 1994 roku do końca życia pełnił funkcję przewodniczącego Białoruskiej Partii Patriotycznej (BPP), która w ostatnich latach jego życia konsekwentnie i aktywnie wspierała politykę przywódcy Białorusi Alaksandra Łukaszenki. 11 września 2000 roku został wyznaczony na przedstawiciela BPP w Centralnej Komisji ds. Wyborów i Referendów. Zmarł 8 października 2000 roku.