1012..
Twórczość poetycka thumb|Pomnik Giuseppe Pariniego w Mediolanie Do najsłynniejszych utworów Pariniego zalicza się Odi (Ody), zebrane w zbiorze wydanym w roku 1795. Ich tematyka jest bardzo zróżnicowana. Jedne sławią spokój na łonie natury (La vita rustica – Życie wiejskie, La salubrità dell'aria – Zdrowotność powietrza), inne poruszają zagadnienia pedagogiczne (L'educazione – Wychowanie), problematykę naukową (L'innesto del vaiuolo – Szczepienie ospy) lub opiewają poezję (Alla Musa – Do Muzy). Jednak mimo częstej pochwały arkadyjskich ideałów i mimo zachwytów nad pięknem osiągnięć cywilizacyjnych, w twórczości Pariniego pojawiają się także wyraźne akcenty satyryczne. Za arcydzieło uchodzi jego pisany jedenastozgłoskowcem poemat satyryczno-dydaktyczny Il giorno (Dzień). Składa się on z trzech części (Mattino – Ranek, Mezzogiorno – Południe oraz Sera – Wieczór podzielonej na Vespro – Przedwieczerz i Notte – Noc), które ujawniają dekadencję lombardzkiej arystokracji w latach poprzedzających rewolucję francuską. Pod pretekstem nauki dobrych manier i wskazówek wychowawczych udzielanych młodemu arystokracie Parini ukazuje z elegancką ironią próżniaczy tryb życia bogatej młodzieży, brak zasad moralnych w wyższych sferach i pogardę wielmożów dla niżej urodzonych.