zmieniono wysokość ścian, kościół wzbogacił się o nowy wielki ołtarz, a także, na zewnątrz, przy szczycie elewacji wschodniej umieszczono posąg św. Jana Nepomucena – rzeźbę w stylu późnego baroku. Świątynia była już wtedy pod wezwaniem św. Anny, konsekrował ją ponownie biskup płocki Antoni Sebastian Dembowski. Zapewne w 1833 roku została ustawiona centralnie nad nawą wieża-sygnaturka. Także w tym roku kościół został odrestaurowany i częściowo otynkowany.
Podczas I wojny światowej, w 1914 roku, świątynia została uszkodzona przez pociski artyleryjskie.
W dwudziestoleciu międzywojennym kościół został odremontowany. Przed 1933 rokiem świątynia otrzymała blaszany dach. W latach 1958–1960 kościół był regotyzowany na zewnątrz, elewacja budowli i zakrystii została oczyszczona, spod tynku została wydobyta bogata dekoracja szczytów i ścian. W 1960 roku została dobudowana kaplica boczna pod wezwaniem Świętego Krzyża, którą zaprojektował architekt Lech Dunin, a także zostało nadbudowane piętro nad zakrystią i kruchtą od strony północnej, co zmieniło niekorzystnie bryłę świątyni.