Karl Pauker (; ur. 12 stycznia 1893 we Lwowie, zm. 14 sierpnia 1937 w miejscu egzekucji Kommunarka) – komunista pochodzenia żydowskiego, funkcjonariusz służb specjalnych RFSRR i ZSRR, komisarz bezpieczeństwa państwowego II rangi (od 26 listopada 1935).

Długoletni szef ochrony osobistej Stalina (1923–1936), jeden z organizatorów „wielkiego terroru” w ZSRR, potem jego ofiara.

Życiorys Urodził się w rodzinie fryzjerów, pracował jako fryzjer we Lwowie (1906–1912), jako robotnik w fabryce cukierniczej, w latach 1912–1913 bezrobotny w Krakowie i Zakopanem. Według części źródeł tuż przed I wojną światową pracował jako fryzjer w operze w Budapeszcie.

Po wybuchu I wojny światowej powołany do wojska, został wzięty do niewoli przez wojska rosyjskie w kwietniu 1915 roku. Uwolniony z obozu jenieckiego w Kattakurgan w Turkiestanie po rewolucji lutowej i obaleniu caratu. W październiku 1917 wstąpił do SDPRR(b). W czasie wojny domowej w Rosji, od grudnia 1918 funkcjonariusz Czeka w Samarkandzie, od września 1920 w Wydziale Zagranicznym Czeka, potem w oddziale specjalnym Czeka – GPU. Od maja do sierpnia 1920 szef wydziału polskiego 46 Dywizji Strzeleckiej w składzie 12 Armii w wojnie polsko-bolszewickiej.