Od 1926 roku był dyrektorem technicznym w Polskich Zakładach Elektrotechnicznych Brown Boveri S.A., od 1931 roku dyrektor „Centroprzewodu” w Warszawie.
We wrześniu 1910 roku uczestniczył w V Zjeździe Techników Polskich we Lwowie. W latach 1911–1926 był czynny w Towarzystwie Politechnicznym we Lwowie. W latach 1918–1927 w Krakowskim Towarzystwie Technicznym, którego był delegatem na zjazd założycielski SEP w czerwcu 1919 roku w Warszawie. Podczas tego zjazdu był m.in. przewodniczącym komisji statutowej.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej wstąpił na ochotnika do wojska polskiego w sierpniu 1920 i walczył do listopada tego roku. Od 1926 ponownie w Warszawie. Oprócz pracy zawodowej nadal był aktywny społecznie m.in. jako członek zarządu Towarzystwa Opieki nad Polakami Zamieszkałymi Zagranicą im. Adama Mickiewicza. W SEP zajmował liczne funkcje m.in. w 1928 roku wybrany został w skład zarządu, w 1929 roku wszedł w skład komisji organizacyjnej znaku przepisowego, a także komisji wydawniczej, która wydała opracowane przez Żerańskiego publikacje: „Polska bibliografia elektrotechniczna” oraz (w 1934) „Ksiądz Józef Herman Osiński - pierwszy polski elektryk”.