Bolesław Drukier (ur. 2 lipca 1913 w Brześciu, zm. 11 lutego 2006 w Kopenhadze) – polski pedagog, historyk ruchu robotniczego, działacz komunistyczny.

Życiorys Syn Józefa i Gitli Drukierów. W latach 1933–1936 był wychowawcą w Domu Sierot Janusza Korczaka w Warszawie.

W latach 1938–1939 więziony za działalność komunistyczną. Do września 1939 mieszkał w Warszawie. W początkowym okresie II wojny światowej znalazł się we Lwowie, gdzie był zatrudniony w Rejonowym Wydziale Oświaty. Po 1941 w batalionach pracy. W latach 1943–1944 studiował w Instytucie Pedagogicznym w Czelabińsku. Od października 1944 do lipca 1945 był przewodniczącym zarządu miejskiego i obwodowego Związku Patriotów Polskich w Czelabińsku, a następnie pracownikiem Zarządu Głównego ZPP w Moskwie. Po powrocie do Polski początkowo mieszkał w Łodzi. W latach 1945–1947 naczelnik Wydziału Informacji Politycznej Ministerstwa Informacji i Propagandy. W latach 1947–1953 instruktor Wydziału Szkolenia Partyjnego Komitetu Centralnego PPR/PZPR (od 1949 zastępca kierownika wydziału). Od 1951 w Katedrze Historii ZSRR Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych (od 1953 prorektor), a od 1957 prorektor Wyższej Szkoły Nauk Społecznych.