Konstrukcja domów była zazwyczaj wzmacniana kamieniem. Ze względu na niedobór drewna używano go oszczędnie, głównie jako elementów więźby dachowej lub konstrukcji. Niemniej jednak nieliczne zachowane detale pozwalają stwierdzić o wysokim poziomie kunsztu ciesielskiego i snycerskiego. W XIV wieku skromne plany domów uległy wzbogaceniu, wprowadzono podziały na mniejsze pomieszczenia a rozwój systemu feudalnego wprowadził zróżnicowanie w wielkości i jakości poszczególnych domów. W tym samym czasie zaczął się powoli rozwijać handel, co skutkowało wznoszeniem prostych, często tymczasowych budynków handlowych i składowych.
Miejscowość na prawach miejskich, XVIII-XIX wiek Od drugiej połowy XVIII wieku miasto zaczęło bardziej zdynamizowany rozwój. W 1751 dzięki duńskiemu gubernatorowi Skúli Magnússonowi zainicjowano program budowy manufaktur, w tym głównie warsztatów tkackich. Na terenie Reykjavíku wzniesiono 16 budynków. Niestety program ten zakończył się fiaskiem, a budynki sprzedano. Niemniej jednak próba ta przyczyniła się do ożywienia gospodarczego i rozwoju handlu, oraz przesądziło o lokacji mającego powstać miasta: pomiędzy brzegiem Zatoki Faxa a stawem Tjörnin, które to połączyła pierwsza ulica tego miasta. W 1786 roku miejscowość licząca 300 mieszkańców uzyskała prawa miejskie.