Natomiast przy niskim poziomie wody kępy wiślane wystają 2-5 metrów powyżej niego, wyłaniają się też nieustabilizowane niższe kępy oraz piaszczyste odsypy korytowe.
W wyniku nadmiernej eksploatacji piasku powyżej gorsetu po drugiej wojnie światowej powstał w dnie rzeki tak zwany wybój warszawski. Poskutkowało to obniżeniem zwierciadła niskich wód Wisły o 2 m oraz obniżeniem poziomu wód gruntowych w okresie niskich stanów wody oraz pojawieniem się ujemnych wskazań wodowskazu. To ostatnie poprawiono obniżając w 1959 roku jego rzędną „0” z 78,129 do 76,377 m n.p.m.
Obecnie eksploatacja kruszywa (piasków) z dna Wisły w Warszawie odbywa się w 4 punktach. Wydobyte piaski wykorzystywane są w budownictwie.
Wezbrania powodziowe thumb|220px|Tablice na ścianie dawnej Komory Wodnej na Pradze Północ z zaznaczonym poziomem wody podczas powodzi 1844, 1813 i 1839 r. Wezbrania powodziowe mają pochodzenie: roztopowe, luty-kwiecień (zwykle marzec), mogą powodować powstawanie zatorów lodowych deszczowe, rzadsze, zwykle koniec lipca („jakubówki”) lub czerwca („świętojanki”) Jesienią występują niskie stany wód czyli niżówki.