thumb|Początek Nomokanonu w średniowiecznym rękopisie bizantyjskim. Nomokanon (), także Nomokanon Czternastu Rozdziałów – bizantyjski zbiór przepisów prawa kościelnego, który ukształtował podstawę prawa kanonicznego w Kościołach prawosławnych. Odegrał też pewną rolę przy formowaniu prawa kanonicznego Kościoła katolickiego. Powstawał między VI a IX wiekiem, a ostateczną formę przyjął w roku 883. Był podstawą dla Księgi kormczej w słowiańskich Kościołach prawosławnych.
Okoliczności powstania Ułożenie Nomokanonu przypisuje się patriarsze Konstantynopola Janowi III Scholastykowi (565 – 577). Miał to zrobić za panowania Justyniana I, jak i w latach bezpośrednio po śmierci cesarza. Pod koniec VI wieku pojawił się anonimowy zbiór, podobny do dzieła Jana Scholastyka, ale podzielony na czternaście rozdziałów. Anonimowy autor znał dzieło zachodniego mnicha Dionizego Exiguusa (zm. 555), autora pierwszego łacińskiego zbioru kanonów i przejął od niego afrykański kodeks kanoniczny, który pod nazwą kanonów synodu kartagińskiego, cieszył się w Bizancjum wielkim autorytetem. Dzieła Jana Scholastyka i anonimowego autora zostały połączone w następnych stuleciach. Nomokanon ostateczną formę przyjął w roku 883, przypuszczalnie pod nadzorem patriarchaty Focjusza.