Mardus – okręt pomocniczy z okresu I wojny światowej. Pełnił służbę w Rosji, w czasie wojny przejęty przez Niemców, a po ich kapitulacji przez Estonię. W Eesti merejõud służył jako kanonierka i trałowiec.
Budowa i konstrukcja Jednostka zbudowana została w 1911 w stoczni Göteborg lub w Helsinkach. Wyporność okrętu wynosiła 150 ton. Jego całkowita długość wynosiła 27,5 metra, szerokość 6,4 metra, zaś zanurzenie 2,1 metra.
Okręt napędzany był przez sprzężoną maszynę parową o dwóch cylindrach, z jednym kotłem i śrubą. Rozwijała ona moc 260 KM. Okręt mógł rozwinąć 11 węzłów. Zapas 15 ton węgla pozwalał jednostce na pokonanie 500 mil morskich.
Brak jest informacji o uzbrojeniu jednostki przed wejściem do służby w Eesti merejõud. Pod banderą estońską głównym uzbrojeniem jednostki było działo kalibru 75 mm L/50 (według Ehlersa były dwa takie działa, natomiast na zdjęciu widać tylko jedno). Dodatkowo na okręcie znajdowały się dwa karabiny maszynowe.
Etat załogi pod estońską banderą wynosił w czasie pokoju trzech oficerów i dziewiętnastu marynarzy. W czasie wojny na okręt miał dołączyć jeden oficer i pięciu marynarzy.