Przez dłuższy czas odkrycia wikingów nie były szerzej znane w Europie. Dopiero kilka wieków po wyprawach Krzysztofa Kolumba do Ameryki, które rozpoczęły jej europejską kolonizację na masową skalę, zaczęto się zastanawiać, czy opisy nordyckich wypraw są prawdziwe. W 1837 roku duński antykwariusz Carl Christian Rafn zwrócił uwagę na to, że było to możliwe. O Winlandii wspominał już bowiem Adam z Bremy w 1075 roku, kiedy pisał, że rośnie na niej dzika winorośl i zboże. Natomiast islandzkie sagi, które najwięcej mówią o wikińskich wyprawach i kolonizacji, zostały spisane dopiero w XIII i XIV wieku.
Niezbitym dowodem było odnalezienie w 1960 roku nordyckiej osady w L’Anse aux Meadows. Inne stanowiska archeologiczne z domniemanymi śladami osadnictwa okazywały się nieprawdziwe. Podobnie było w przypadku licznych artefaktów odnajdywanych w Ameryce, m.in. kamieni runicznych, z których najsłynniejszy to kamień z Kensington.
W 2012 roku kanadyjscy badacze odnaleźli w Tanfield Valley na Ziemi Baffina przypuszczalne pozostałości wikińskich placówek. Podobnych odkryć dokonali w Nunguvik, Willows Island i Avayalik Islands.
Przypisy
Kategoria:Historia Grenlandii Kategoria:Historia Kanady Kategoria:Historia odkryć geograficznych