Pokonany Towciwiłł i jego brat Edywid w pierwszych miesiącach 1253 musieli udać się na wygnanie.
Na wygnaniu u Daniela halickiego Przyjął ich szwagier, Daniel halicki, razem z którym litewscy wygnańcy jeszcze w tym samym, 1253 roku wzięli udział w wyprawie, by wspomóc węgierskiego króla Belę IV w walce z czeskim Przemysłem Ottokarem II. Kierując się na Morawy Daniel, jego syn Lew, Towciwiłł i Edywid zatrzymali się w Krakowie. W drodze przez Polskę do Daniela i Towciwiłła przyłączyli się książęta Bolesław krakowski (zięć Beli IV) i Władysław opolski. Udział tego ostatniego Piasta stał się przyczyną niesnasek między wodzami, co ostatecznie doprowadziło do klęski całej wyprawy.
Książę Połocka Gdy kilka lat później Towciwiłł pojawia się kolejny raz w źródłach historycznych był już wonczas samodzielnym władcą księstwa połockiego (którym wcześniej władał jego zmarły w 1241 teść Briaczysław), choć dokładnie nie wiadomo, w którym momencie Towciwiłł przejął władzę w Połocku. Panowanie Towciwiłła w Połocku wiązało się z powstałym po 1254 sojuszem litewsko-halickim, wzmocnionym małżeństwem syna Daniela, Szwarna z córkę Mendoga, co miało miejsce na przełomie 1254 i 1255 roku. Być może jednym z punktów układu była amnestia i zgoda na powrót Towciwiłła oraz pozostałych wygnańców.