Przerwa w zajęciach lekcyjnych trwała ponad dwa tygodnie, do 20 lutego. Rodzice dzieci otrzymali zawiadomienia, że uczniowie, którzy nie pojawią się w szkole, zostaną z niej relegowani. Pomimo tej groźby w dniu rozpoczęcia nauki w gimnazjum męskim pojawiło się jedynie 40 uczniów. Do pracy nie stawili się również polscy nauczyciele – Ignacy Badowski i Jan Kreczmar, którzy zostali z tego powodu wydaleni ze szkoły. Do gimnazjum żeńskiego przybyło na pierwsze lekcje po przerwie 148 uczennic z planowanych 251.
W wyniku strajku władze wyraziły zgodę na nauczanie języka polskiego po polsku i posługiwanie się nim w czasie przerw. Zniesiono również zasadę numerus clausus, która ograniczała do 10% liczbę żydowskich dzieci przyjmowanych do gimnazjum.
Kontynuacja strajku Uczniowie, którzy podjęli decyzję o kontynuowaniu strajku, pikietowali w okolicach szkoły i zawracali te osoby, których rodzice zmuszali do przychodzenia na lekcje. Gubernator kielecki Borys Ozierow w raporcie z 4 marca 1905 roku wyraźnie zaznaczył, że w mieście istnieje zorganizowana akcja przeciw łamistrajkom. Po pewnym czasie strajkujący rozszerzyli stosowane przez siebie represje. W mieszkaniach rodziców, którzy posyłali swoje dzieci do szkoły, wybijali szyby i wrzucali przez okna wydzielające nieprzyjemny zapach środki chemiczne.