Wyposażył go też w najnowocześniejsze na owe czasy urządzenia i sprzęt laboratoryjny. W 1927 ożenił się z Marią Białecką. W 1931 wyjechał jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej do Paryża, by pracować naukowo nad tematyką glikozydów. Badania te musiał przerwać z uwagi na śmierć prof. Biernackiego, który go zastępował w Poznaniu. W 1932 udał się w podróż do Szwajcarii, aby zapoznać się z metodyką organizacji studiów farmaceutycznych. W 1935 wyjechał do Niemiec i Austrii celem zapoznania się z rozwojem farmacji stosowanej w tych krajach. W 1936 mianowano go profesorem nadzwyczajnym. W 1939 został zmobilizowany. W grudniu tego roku, podczas przeprawy przez rzekę, nabawił się nieuleczalnego zapalenia stawów. Resztę okupacji spędził w Krakowie, jako kierownik apteki. W 1945 powrócił do Poznania i objął zdemolowany Zakład Farmacji Stosowanej UP, na którym pierwsze ćwiczenia zorganizował już w 1946. W 1951 przeniesiony został w stan spoczynku i przeprowadził się do Gdyni, gdzie zmarł w 1953.