Rząd Alego Aminiego, liberała, starał się poprawić stosunki władz państwowych z dostojnikami szyickimi. Premier osobiście spotkał się z kilkoma ajatollahami, w tym z Ruhollahem Chomeinim. Występował także z publiczną krytyką członków panującej dynastii, zarzucając im korupcję. Zgodził się na zalegalizowanie działalności Frontu Narodowego i powstanie Irańskiego Ruchu Wolności, opozycyjnej organizacji demokratyczno-islamskiej. Z powodu pogarszania się sytuacji gospodarczej państwa do porozumienia między rządem a opozycją jednak nie doszło.
Najważniejszą decyzją, jaką podjął Amini jako premier, a zarazem najważniejszym elementem białej rewolucji Mohammada Rezy Pahlawiego było wdrożenie reformy rolnej według projektu ministra rolnictwa Hasana Arsandżaniego, zainicjowanej w kwietniu 1962 i zaakceptowanej przez szacha w roku następnym. Na jej mocy prywatna własność ziemska miała zostać początkowo ściśle ograniczona do jednej wsi. Ostatecznie przyjęto poprawki korzystniejsze dla posiadaczy, umożliwiające im zachowanie także lasów, sadów, plantacji i przedsiębiorstw rolnych oraz zmechanizowanych gospodarstw. Dopuszczono również, by fundacje religijne zachowały darowane im niegdyś grunta. Ziemie odebrane posiadaczom rozdzielono między dzierżawców gruntów.