Wstąpił do Wileńskiego Towarzystwa Rolniczego, gdzie działał bardzo prężnie, m.in. w latach 1906–1909 organizując stacje meteorologiczne, prowadząc doświadczenia polowe i rozpoczynając prace selekcyjne. W 1910 roku z jego inicjatywy powstało Wileńskie Towarzystwo Doświadczeń Rolniczych, które założyło stację doświadczalną w Bieniakoniach. Łastowski kierował nią przez 35 lat. Wyhodował m.in. przystosowane do naturalnych warunków Wileńszczyzny żyto bieniakońskie, owies tybetański (odporny na rdzę zbożową), owies 'Longinus' (ceniony ze względu na długą słomę), ziemniaka 'Almaria' i wczesną odmianę łubinu 'Murzynek'. W 1924 roku powołany został na członka Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności. W 1929 roku powołano go na Katedrę Szczegółowej Uprawy Roli i Roślin Uniwersytetu Stefana Batorego. Był pierwszym dziekanem Wydziału Rolniczego tej uczelni (do 1939 roku).
W czasie okupacji organizował tajne nauczanie w zakresie studiów rolniczych. W 1945 roku opuścił Bieniakonie i przeniósł się do Poznania, na Katedrę Szczegółowej Uprawy Roli Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego.