– Jan Bołoz Antoniewicz „Katalog wystawy sztuki polskiej od roku 1764–1886” (wydanie polskie, oraz niemieckie pt. „Katalog der retrospectiven Ausstellung polnischer Kunst 1764–1886”), Dyrekcyia Powszechnej Wystawy Krajowej, Lwów, 1894, str. 320, pozycja 1415; kopia cyfrowa w Cyfrowej Bibliotece Narodowej – Polona.„Umyślnie czy przypadkiem malarze doskonale oznaczyli różnicę tych natur. Starszy, Władysław, stoi w cieniu, zadumany, rozmarzony; Stanisław w jasnem świetle słonecznem, patrzy na świat pogodnie, śmiało a w ręku trzyma karabelę. Tacy oni byli. Jeden z uosobieniem romantycznem, przejęty poezją Byrona i Słowackiego, a marzący o własnej, rozkochany w sztuce, a przede wszystkiem w muzyce, w której rozwinął niezwykły talent wykonawcy, a nawet (jak znawcy mówią kompozytora), żyjący w marzeniach, wrażeniach, pragnieniach wrażeń, był typem jednym z ostatnich, ale bardzo wiernym młodego romantyka. Drugi, stworzony do czynego życia, do działania, z natury zrównoważony, jasny w myśleniu, w życiu radny i praktyczny; mniej od brata zatapiał się w marzeniu i w poetach, ale poezji w duszy miał nie mniej od niego, nie tylko w szlachetnych uczuciach, popędach, zapałach, ale w zamiłowaniu piękności w dziejach, w sztuce, w naturze. Brat wolne godziny spędzał przy fortepianie, on przy palecie.”;