O późniejszej historii inkwizycji w Brescii wiadomo bardzo niewiele, z uwagi na zbyt skromny zasób ocalałej po niej dokumentacji. Trybunał ten funkcjonował aż do upadku Republiki Weneckiej w wyniku inwazji rewolucyjnej Francji i proklamowania przez rewolucjonistów Republiki Cisalpińskiej (1797). Formalny dekret o jego zniesieniu władze republikańskie ogłosiły 29 maja 1797Raccolta dei decreti del governo provvisorio bresciano e di altre carte pubblicate a quell'epoca colle stampe, Tom 2. Brescia: 1804, s. 161-163.
Organizacja Siedziba trybunału znajdowała się w dominikańskim konwencie S. Domenico w Brescii. Inkwizytor był zawsze dominikaninem z lombardzkiej prowincji zakonnej. Jego jurysdykcji podlegała diecezja Brescii. Pomagało mu łącznie 24 wikariuszy, w tym 17 wikariuszy generalnych i 7 wikariuszy rejonowych, rezydujących na prowincji.
Inkwizytorzy Brescii (1498–1797) Angelo Faella da Verona OP (1498–1499)Tavuzzi, s.