W starciach z Brytyjczykami dżangalije ponieśli poważne straty.
Początkowo program dżangalije zawierał silne akcenty islamskie, współpracował z organizacją Ettehad-e Eslam, związaną z kolei z tureckimi panislamistami. Wyraźne były w nim również wpływy socjalistyczne i komunistyczne. Powstańcy żądali również respektowania zapisów konstytucyjnych dotyczących samorządów lokalnych oraz przeprowadzenia reformy rolnej. W początkowej fazie partyzantka leśna miała charakter ruchu utopijnego, a nie separatystycznego; jej przywódcy chcieli utworzyć idealną społeczność wprowadzającą w życie zapisy konstytucyjne, a nie tworzyć odrębne państwo. Z czasem grupa przybierała coraz bardziej radykalną orientację lewicową, na co wpływ miało dołączanie do dżangalije rewolucyjnych działaczy z Zakaukazia (m.in. lewicowego intelektualisty ormiańskiego Awetisa Soltanzadego) i zaktywizowanie się w Gilanie komunistycznej Partii Sprawiedliwości, blisko współdziałającej z bolszewikami. Jej działacz Hejdar-chan Amuoghli nakłonił Murzę Kuczek-chana, by również nawiązał taką współpracę.
Symbolem partyzantki był transparent z napisem Kawe, odnoszącą się do bohatera poematu Szahname.