za te zasługi 15 maja 1946 został uhonorowany tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. Łącznie podczas wojny wykonał 327 lotów bojowych, wziął udział w 96 walkach powietrznych i osobiście zestrzelił 23 samoloty wroga. Kilka razy był ranny, raz jego samolot został uszkodzony, zmuszając go do awaryjnego lądowania. Od 1943 w WKP(b).
Po wojnie dowódca eskadry i zastępca dowódcy pułku myśliwskiego, a od 1952 dowódca pułku myśliwskiego. Od lutego 1956 zastępca dowódcy, od marca 1957 dowódca dywizji myśliwskiej Sił Powietrznych ZSRR. Od kwietnia 1958 w Wojskach Obrony Powietrznej, w której był również dowódcą dywizji lotniczej. 1964 ukończył Akademię Sztabu Generalnego, od 1968 dowódca Korpusu Wojsk Obrony Powietrznej, od grudnia 1970 dowódca 11 Samodzielnej Armii Obrony Przeciwlotniczej w Chabarowsku, od 1973 dowódca wojsk obrony przeciwlotniczej Bakijskiego Okręgu Wojskowego, od 1980 dowódca wojsk obrony przeciwlotniczej Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, 1982 skończył wyższe kursy akademickie w Akademii Sztabu Generalnego. Od 30 kwietnia 1985 marszałek lotnictwa. Zwolniony ze stanowiska po lądowaniu Mathiasa Rusta na Placu Czerwonym w 1987. W 1987 i w latach 1990-1992 wojskowy inspektor-doradca Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR, od maja 1992 na emeryturze. 1974-1989 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR.