Brytyjczycy i Amerykanie nadal ufali, że Razmara zdoła uspokoić sytuację wewnętrzną w kraju. Opozycja przeciwko rządowi, głosząca hasła wyzwolenia narodowego i likwidacji wpływów zagranicznych w Iranie, była jednak bardzo silna i faktycznie blokowała wszystkie jego inicjatywy, w tym kluczowe ustawy dotyczące decentralizacji kraju i nowego kontraktu z brytyjskim konsorcjum naftowym.
Aby dowieść, że nie był jedynie marionetką w rękach Amerykanów i Brytyjczyków, Ali Razmara podjął rozmowy ze Związkiem Radzieckim, podpisał irańsko-radziecką umowę handlową i zgodził się na powołanie komisji dwustronnej, która miałaby rozstrzygnąć spory dotyczące przebiegu granicy. Odmówił również wysłania wojsk irańskich do Korei w ramach kontyngentu ONZ i usunął z kraju najważniejszego amerykańskiego doradcę w dziedzinie gospodarki. Równocześnie premier zaczął tworzyć własną Partię Socjaldemokratyczną, której zamierzał używać jako politycznego zaplecza, a swoich przyjaciół i zaufanych ludzi obsadził na najwyższych stanowiskach w policji i wojsku.