Treść Akt I Argie zamknięta w wieży wzdycha do ukochanego Atisa (Triste séjour). Z rozkazu jej ciemięzcy starego senatora Anzelma strzeże jej Orkan, wzdychający do jej powiernicy Neriny. Nerina próbuje wykorzystać tę jego słabość, by odzyskać wolność (Seras-tu toujours inflexible). Orkan jednak nie ulega jej namowom. Tymczasem wraz z grupą pielgrzymów nadchodzi Atis (Venez tous en pèlerinage). Uradowana Argie wita go serdecznie, jego i towarzyszącą mu wróżkę Manto. Przebranych za pielgrzymów spiskowców przyłapuje Orkan. Pada jednak pod ciosem Atisa, a wszyscy sławią męstwo młodzieńca (Hommage, rendons tous hommage). Akt I kończy się przybyciem Anzelma i ucieczką Atisa i jego pielgrzymów.
Akt II Anzelm wyśpiewuje swoją troskę o ukochaną, którą chciałby pocieszyć po długiej nieobecności (Mon coeur, tu n'as que peu d'instants). Orkan powiadamia swego pana o pojawieniu się w okolicy grupy pielgrzymów. Argie w pielgrzymim stroju powiadamia Anzelma, że odchodzi wraz z Atisem. Anzelm zdaje się być jej przychylny i obiecuje jej podarunek. Myśli o truciźnie i sztylecie, którym Orkan ma wyprawić Atisa na tamten świat. Rozmowę Anzelma z Atisem podsłuchała Nerina, teraz jest świadkiem wahań Orkana (Je puis donc venger). Chcąc utwierdzić Orkana w jego wątpliwościach, roztacza przed nim swe wdzięki (C'edt trop soupirer).