Historię Katedry można podzielić na kilka etapów: lata 50. XX wieku to szybki rozwój Katedry, kształcącej przede wszystkim kadry dla rozwijającej się elektroenergetyki. W Katedrze prowadzi się prace dotyczące odbudowy i rozwoju polskiego systemu elektroenergetycznego. Główne tematy badań skupiają się na rozwoju sieci najwyższych napięć wraz z opracowaniem krajowego układu sieci 220 kV i 400 kV. Ten obszar zainteresowań jest wspomagany opracowaniem kierunków rozwoju sieci wysokiego, średniego i niskiego napięcia. Ponadto opracowuje się metody badań i poprawy niezawodności przemysłowych sieci elektroenergetycznych, metody wyznaczania strat spowodowanych przerwami w zasilaniu, prowadzi inne prace badawcze z dziedziny gospodarki elektroenergetycznej i jakości energii elektrycznej, prowadzi badania eksperymentalne związane z generacją i oddziaływaniem wyższych harmonicznych prądów i napięć w sieciach, opracowuje metody obliczania stanów asymetrycznych i przejściowych w sieciach i systemach elektroenergetycznych, opracowuje metody wyznaczania prądów zwarciowych oraz metody ich ograniczania, opracowuje metody prognozowania zapotrzebowania na moc i energię elektryczną w układach elektroenergetycznych. W tym czasie Katedra intensywnie rozwija swoje laboratoria.