Od sierpnia 1943 pełnił służbę jako inżynier brygady, potem szef Służby Inżynieryjnej 22 Samodzielnej Gwardyjskiej Brygady Zmechanizowanej, a od września 1944 zastępca szefa sztabu wojsk inżynieryjnych 3 Gwardyjskiej Armii Pancernej na 1 Froncie Ukraińskim, brał udział w bitwie nad Dnieprem, walkach na prawobrzeżnej Ukrainie, operacji lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej i berlińskiej.

Od 1945 do 1959 był zastępcą dowódcy, następnie dowódcą batalionu budowlanego, zastępcą dowódcy i głównym inżynierem budowlanego pułku lotniskowego.

Od 1951 w WKP(b).

Od 1959 był głównym inżynierem i szefem wydziału budowy lotnisk okręgu wojskowego. Od listopada 1963 był zastępcą dowódcy Białoruskiego Okręgu Wojskowego ds. budownictwa i zakwaterowania wojsk. Od sierpnia 1969 szef Głównego Wojskowego Zarządu Budowlanego Ministerstwa Obrony ZSRR, od kwietnia 1972 I zastępcą szefa budownictwa i zakwaterowania wojsk Ministerstwa Obrony ZSRR, od grudnia 1978 zastępca ministra obrony ZSRR ds. budownictwa i zakwaterowania wojsk.

6 maja 1981 został mianowany marszałkiem wojsk inżynieryjnych. Od 1988 był wojskowym inspektorem – doradcą Grupy Generalnych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR. W 1992 odszedł na emeryturę.

W latach 1984–1989 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR.