Dywan Ardabil powstał najprawdopodobniej na północy ówczesnej Persji w Tebrizie a praca nad nim trwała zapewne trzy lata.
Technika tkania i wzornictwo
thumb|left|upright=0.4|Turkbâf – węzeł turecki (giordi) thumb|left|upright=0.4|Farsbâf – węzeł perski (senneh) Dywany perskie znane są z różnorodności wzornictwa i wysokiej jakości. Na wartość dywanu wpływa gęstość węzłów oraz wyjątkowość wzoru – im więcej węzłów na metrze kwadratowym i rzadszy wzór, tym dywan jest droższy. Dywany powstają poprzez owijanie przędzą osnowy – tworzeniem rzędów węzłów oddzielanymi od siebie nićmi wątku. Osnowa i wątek są najczęściej bawełniane, rzadziej wełniane lub jedwabne.
Przy produkcji dywanów perskich stosowane są dwa podstawowe węzły: węzeł symetryczny, zwany też węzłem tureckim czy węzłem typu giordi, oraz węzeł asymetryczny, zwany też węzłem perskim czy węzłem typu senneh. W węźle symetrycznym przędza jest owijana pętlą wokół dwóch sąsiadujących ze sobą nici osnowy. Pomiędzy każdym rzędem węzłów umieszczona jest jedna lub więcej nici wątku. Węzły symetryczne stosowane są przy wzorach geometrycznych. W węźle asymetrycznym jedna cześć przędzy jest owijana pętlą wokół jednej nici osnowy, podczas gdy jej druga część jest przeciągana pod kolejną nicią osnowy. Pomiędzy rzędami węzłów umieszczana jest jedna lub więcej nici wątku.