W 1966 roku rozpoczął pracę w I Klinice Chirurgicznej Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie i był organizatorem i kierownikiem Spondyliatrycznej Poradni Specjalistycznej w Szczecinie. Specjalista wojewódzki w dziedzinie ortopedii i traumatologii na terenie województwa szczecińskiego, członek krajowego zespołu nadzoru specjalistycznego w zakresie ortopedii i traumatologii i przewodniczący zespołu specjalistów wojewódzkich w Szczecinie.
Odbył staże naukowe w Belgradzie, Zagrzebiu, Lublanie, stypendium British Council w Wielkiej Brytanii. Opracował nowe metody profilaktyki i leczenia specjalistycznego. W roku 1976 uzyskał tytuł profesora. Opublikował ponad 130 prac naukowych, trzy podręczniki akademickie (w tym „Propedeutykę Ortopedii” (1970) i „Podstawy Ortopedii i Traumatologii” (1972)), wygłosił za granicą 17 referatów.
Pod jego kierunkiem 12 kolegów uzyskało doktoraty, a dwóch pośród nich habilitację. Był człowiekiem silnego charakteru, wymagającym precyzyjnego i racjonalnego myślenia, skutecznego działania w rozwiązywaniu problemów