Intensywną działalność dydaktyczną w tym okresie łączył z równoległymi studiami na Uniwersytecie Warszawskim, ukoronowanymi zdobyciem stopnia doktora filozofii w 1968 roku.
W drodze wyróżnienia przeniesiony został na stanowisko starszego wykładowcy, a następnie zastępcy szefa Katedry Badań Operacyjnych nowo utworzonego Wydziału Cybernetyki WAT. Pozostając na tym stanowisku do połowy 1977 roku
pracował naukowo i społecznie: działał w Polskim Towarzystwie Cybernetycznym, w Naczelnej Organizacji Technicznej, był współzałożycielem Zespołu Prakseologii Formalnej PAN. Włożył wiele wysiłku w utworzenie nowej specjalności studiów w WAT – „ cybernetyki wojskowej”.
Kierował licznymi pracami magisterskimi dyplomantów Wydziału Cybernetyki WAT. Opiekował się studenckim Kołem Naukowym Cybernetyków. W latach 1968 – 1971 redagował biuletyny prac Zespołu Teorii Walki WAT, w których brał udział zajmując się problematyką modelowania procesów walki zbrojnej (łańcuchy niszczenia, funkcje strat, modele walczących stron). Wówczas również został wprowadzony podział na walkę informacyjną oraz walkę energetyczną.