Współpracowała przy zabezpieczaniu zbiorów kórnickich przed zniszczeniami wojennymi, podczas wojny potajemnie sprawdzała ich stan. W tym celu przyjeżdżała z Warszawy, gdzie zamieszkała, po tym jak w 1939 została wysiedlona z Poznania. Pracowała w działach grafiki bibliotek: Narodowej, Krasińskich i Uniwersyteckiej. Podczas powstania warszawskiego (w początku sierpnia 1944) wywieziona do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, przeżyła tam dziesięć miesięcy, pracując w rolnictwie na terenach Meklemburgii. Polskim pracownikom przymusowym udzielała wtedy lekcji historii sztuki. W maju 1945 powróciła do Poznania, podejmując obowiązki kustosza Gabinetu Rycin Muzeum Wielkopolskiego. Poświęciła wiele energii na odszukanie dzieł zrabowanych i rozproszonych podczas okupacji. Większość dzieł, dzięki jej wysiłkom, wróciła do macierzystych instytucji. W 1946 wyjechała na leczenie sanatoryjne do Szwajcarii. Po powrocie (w 1948) wydała pracę Szymon Czechowicz 1689-1775, której rękopis z fotografiami i egzemplarzem korekty drukarskiej przetrwał wojnę ukryty w wieży kościoła Bożego Ciała w Poznaniu. W latach 1949–1951 wykładała grafikę w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (w roku 1955 nadano jej tytuł docenta). W 1952 przeprowadziła inwentaryzację zabytków powiatu konińskiego (wraz z dr Erkhardtówną).