pełnił funkcję prokuratora petersburskiej izby prawniczej. Otrzymał tytuł tajnego rady państwowego. W styczniu 1917 r. mianowano go senatorem państwowego departamentu kasacyjnego, zaś po rewolucji lutowej zastępcą przewodniczącego najwyższej komisji do spraw zbadania działań przestępczych przedstawicieli starego reżimu. W poł. maja został członkiem komisji do spraw ustanowienia przepisów prawnych. Na pocz. 1918 r. przybył do Charkowa, w okolicy którego znajdował się rodzinny chutor jego żony. W maju tego roku przeniósł się do Kijowa, gdzie objął funkcję zastępcy ministra sprawiedliwości w rządzie Hetmanatu. Od jesieni 1919 r. był zastępcą przewodniczącego komisji specjalnej do spraw zbadania zbrodni bolszewickich przy głównodowodzącym wojskami Białych gen. Antonie I. Denikinie. Na pocz. 1920 r. przybył do Polski. W maju 1922 r. przybył do Czechosłowacji. Został wykładowcą prawa państwowego na rosyjskim wydziale prawnym uniwersytetu w Pradze. Ponadto wykładał w Rosyjskim Uniwersytecie Ludowym, zajmując jednocześnie funkcję zastępcy rektora i przewodniczącego kręgu „odnowicieli słowa rosyjskiego”. Nauczał też literaturę i język rosyjskim w Instytucie Handlowym. Działał w miejscowej kolonii rosyjskiej. Był autorem artykułów naukowych.