Władimir Aleksandrowicz Łobysiewicz, ros. Владимир Александрович Лобысевич (ur. w 1890 r. w Ardatowie, zm. ?) – rosyjski, a następnie radziecki wojskowy (podpułkownik), dowódca 1 Dońskiego Pułku Kozackiego, a następnie 3 Kozackiego Pułku Zapasowego Kozackiego Stanu podczas II wojny światowej.
W 1911 r. ukończył pawłowską szkołę wojskową. Służył w 17 Syberyjskim Pułku Strzeleckim. Brał udział w I wojnie światowej. Został ranny. Latem 1918 r. kierował tajną organizacją antybolszewicką Komitet Obrony Ojczyzny w Symbirsku. W lutym 1919 r. wstąpił do wojsk Białych na Syberii. W stopniu podpułkownika dowodził 23 Miasskim Pułkiem Strzelców Górskich. Po dostaniu się do niewoli przeszedł na stronę bolszewików. Na pocz. 1922 r. objął dowództwo batalionu Oddziałów Specjalnego Przeznaczenia (CzON). W lipcu tego roku został aresztowany w Irkucku, po czym pod koniec 1923 r. po procesie skazano go na karę 5 lat więzienia. Po wyjściu na wolność został zmobilizowany do Armii Czerwonej, ale w czerwcu 1927 r. został ponownie aresztowany. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., podjął współpracę z okupantami. Wstąpił do nowo formowanego Kozackiego Stanu. Otrzymał stopień starsziny wojskowego, awansując na pułkownika. W 1944 r. objął dowództwo 1 Dońskiego Pułku Kozackiego, a następnie 3 Kozackiego Pułku Zapasowego.