Poświęcił się karierze naukowej, pracował jako wykładowca. W latach 1978–1990 opublikował pięć książek naukowych, przede wszystkim na temat hiszpańskiego i włoskiego faszyzmu. W latach 1980–1982 był profesorem wizytującym w St Antony’s College. Od 1982 do 1986 kierował Wydziałem Historii Uniwersytetu Telawiwskiego. W 1986 został profesorem. W 1992 był profesorem wizytującym w Woodrow Wilson International Center for Scholars w Waszyngtonie. W 1993 stworzył, a następnie do 1996 stał na czele, The Curiel Center for International Studies na Uniwersytecie Telawiwskim.

Kariera dyplomatyczna W 1987 został pierwszym ambasadorem Izraela w Hiszpanii, pełnił tę funkcję do grudnia 1991. Był w tym czasie członkiem izraelskiej delegacji podczas rozmów pokojowych z Palestyńczykami w Madrycie. W 1993 roku przewodził izraelskiej delegacji na międzynarodowej konferencji ds. uchodźców na Bliskim Wschodzie, która miała miejsce w Ottawie.