Islandia Na początku wojny Islandia była suwerenną monarchią, będącą w unii personalnej z Danią. Na czele państwa stał król Chrystian X. Islandia nie posiadała wówczas własnej armii i pozostała oficjalnie neutralna przez cały czas trwania wojny, jednakże wojska brytyjskie w 1940 dokonały inwazji i zajęły wyspę, czyniąc z niej bazę wojskową. Od 1941 roku na Islandii stacjonowały też wojska amerykańskie. Pomimo iż neutralność terytorialna Królestwa Islandii została naruszona, alianci nie wtrącali się w jej wewnętrzne sprawy.
Irlandia Polityka irlandzkiej neutralności została podjęta przez tamtejszy parlament (Oireachtas), za namową Éamona de Valery, który pełnił wówczas funkcję głowy rządu (Taoiseach), po rozpoczęciu działań wojennych w Europie. Taki stan rzeczy został utrzymany aż do końca wojny, pomimo iż niemieckie lotnictwo dokonało wielu nalotów bombowych na Dublin. Należy dodać, że ataki Luftwaffe nie miały spaść na Republikę Irlandii. Doszło do pomylenia celów. Irlandzki rząd 2 września 1939 ogłosił stan wyjątkowy, trwający przez całe 7 lat. Irlandczycy brali pod uwagę ewentualną inwazję Niemiec.