Po ukończeniu studiów w 1952 uzyskał stopień mgr inż. geodety. Od 1950 roku pracował w Państwowym Przedsiębiorstwie Mierniczym, a od 1951 w Geodezyjnym Instytucie Naukowo-Badawczym (późniejszym Instytucie Geodezji i Kartografii), następnie Instytucie Geofizyki PAN. Specjalizował się w zagadnieniach magnetyzmu ziemskiego zarówno w skali kraju (mapa magnetyzmu Polski), jak i międzynarodowej. W podejmowanych pracach kontynuował przedwojenne idee prof. Stanisława Kalinowskiego.
W połowie lat 60. zorganizował Pracownię Elektromagnetycznych Pomiarów Odległości, której zadaniem było prowadzenie badań związanych z zastosowaniem dalmierzy do wyznaczania odległości w pomiarach geodezyjnych, a w 1970 Pracownię Metrologii Geodezyjnej i Instrumentoznawstwa, przejęła ona zadania metrologii geodezyjnej z Głównego Urzędu Miar. W ramach pracowni z inicjatywy W.K. Krzemińskiego powstała terenowa baza – wzorzec długości do atestacji i wzorcowania dalmierzy, mierzona unikatową w skali światowej metodą i aparaturą Vaisala (zob. Vilho Väisälä).