W listopadzie 1985 został odwołany z funkcji prodziekana do spraw studenckich Wydziału Mechaniczno-Technologicznego Politechniki Warszawskiej, a następnie z powodów politycznych w 1986 został wyrzucony z pracy na tej uczelni, do której powrócił w 1989.
W latach 1998–2001 był prezesem rządowej Agencji Techniki i Technologii.
W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Ponownie bezkustecznie kandydował do Sejmu z listy Porozumienia Centrum w wyborach w 1993. W 1996 zaangażował się w tworzenie Akcji Wyborczej SolidarnośćArtykuł w „Gazecie Wyborczej” nr 163 z 15 lipca 1996.. W wyborach w 1997 bez powodzenia kandydował z jej listy do Sejmu w okręgu warszawskim. W wyborach samorządowych w kolejnym roku bezskutecznie ubiegał się o mandat radnego Rady Warszawy z listy komitetu Samorząd Obywatelski i Międzyparafialny. Był przewodniczącym partii Koalicja Ludowo-Niepodległościowa, która w 2000 połączyła się z Chrześcijańsko-Demokratycznym Stronnictwem Pracy, tworząc Stronnictwo Pracy. Został prezesem SP, gdy zostało ono ponownie zarejestrowane w 2004. Został ogłoszony jako kandydat tej partii w wyborach prezydenckich w 2005, jednak ostatecznie nie został zarejestrowany.