thumb|Egzemplarz pugio z II wieku n.e., znaleziony w Carnuntum thumb|Zachowana metalowa głownia z trzonem rękojeści sztyletu i ze szkieletową konstrukcją pochwy (znalezisko z obozu Quintana, II/III w. n.e.) thumb|Para pugiones na monecie Brutusa, upamiętnionych jako narzędzie zabójstwa Cezara Pugio ( – sztylet, od pungere – kłuć; lm pugiones) – krótki sztylet rzymski używany do walki wręcz i należący do zasadniczego wyposażenia legionisty.
Opis Zaliczany do zaczepnego uzbrojenia żołnierza rzymskiego, był rodzajem poręcznego sztyletu o niewielkiej, lecz dość szerokiej klindze mierzącej ok. 20–25 cm długości i szerokiej na ok. 5–7 cm, z podwójnym zbroczem (strudziną) pośrodku, z prostym jelcem, kościaną lub rogową rękojeścią i krągłą głowicą. Jego kształt zbliżony do krótszego miecza (tzw. hiszpańskiego) wskazuje na prawdopodobne tamtejsze pochodzenieZdzisław Żygulski: Broń starożytna, dz. cyt., s. 100.Peter Connolly: Grecja i Rzym na wojnie, dz. cyt., s. 287-288..