mały|Światowid ze Zbrucza Muzeum Starożytności w Krakowie (zwane także Muzeum Archeologicznym) – pierwsze publiczne muzeum w Krakowie, założone w 1850 roku przez Towarzystwo Naukowe Krakowskie. Wywodzi się z niego krakowskie Muzeum Archeologiczne. Muzeum gromadziło nie tylko zabytki archeologiczne, ale również wszelkie inne obiekty o charakterze naukowym, historycznym czy artystycznym, a także pamiątki narodowe.
Utworzone w 1815 roku Towarzystwo Naukowe Krakowskie początkowo nie gromadziło własnych zbiorów. Dary, które otrzymywało, przekazywało Uniwersytetowi Jagiellońskiemu, z którym było związane. Myśl stworzenia własnej kolekcji poddał na posiedzeniu Oddziału Sztuk Pięknych w 1848 roku Karol Kremer. W 1850 roku pomysł ten został zaakceptowany przez władze Towarzystwa. Do powstania muzeum przyczynili się przede wszystkim Józef Łepkowski i Władysław Łuszczkiewicz, a także Karol i Józef Kremer, Wincenty Pol, Teofil Żebrawski, Józef Muczkowski, Paweł Popiel, Piotr Moszyński, Karol Rogawski, Jerzy Lubomirski i Hipolit Seredyński. Wkrótce została wydana odezwa wzywająca wszystkich obywateli do przekazywania Towarzystwu prywatnych zbiorów. Początkowo napływały drobne dary z mniejszych kolekcji, ale już w 1851 r. Mieczysław Potocki przekazał do muzeum posąg Światowida ze Zbrucza.