Dlatego też do 1978 roku w każdym wyścigu jedynie najlepszy wynik spośród kierowców korzystających z bolidu danego konstruktora, był wliczany do klasyfikacji konstruktorów.
Przez 66 sezonów Formuły 1 system punktacji był wielokrotnie zmienianySzczegóły: Lista systemów punktacji Formuły 1.. Zmiany te dotyczyły nie tylko różnej liczby pozycji, które uprawniały do zdobycia punktów, ale także liczby wyścigów w sezonie, z których wyniki były brane pod uwagę przy tworzeniu klasyfikacji generalnej. Do 1990 roku co najmniej jeden rezultat każdego kierowcy (a co za tym idzie - każdego konstruktora), był odrzucany. Ponadto w latach 1967-1980 dzielono kalendarz na dwie części. Z każdej części sezonu dla każdego kierowcy odrzucano ustaloną liczbę rezultatów wyścigów, w kolejności od najmniejszej, do największej liczby punktów zdobytych przez kierowcę w tych wyścigach (uwzględniając również wyścigi, w których dany kierowca nie wystartował, bądź nie był sklasyfikowany).
W pierwszych sezonach Formuły 1 na ilość punktów zdobytych przez kierowcę wpływały również specyfikacja bolidu. W wyścigu o Grand Prix Niemiec w latach 1957-1958, 1966-1967, 1969 oraz podczas Grand Prix Maroka brały udział samochody o specyfikacji Formuły 2.