W listopadzie wraz z pozostałymi wojskowymi został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Królestwie SHS. Żył w Zemunie. W 1924 r. przeniósł się do Francji. Pracował w fabryce w Paryżu. W 1928 r. stanął na czele kancelarii wojskowej Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS). W 1934 r. powołał Stowarzyszenie Oficerów Sztabu Generalnego. W II połowie lat 30. zainicjował ponadto działalność Stowarzyszenia Oficerów lejbgwardii Pułku Wołyńskiego. Po zakończeniu II wojny światowej przewodniczył Związkowi Rosyjskich Korpusów Kadetów i Związkowi Kawalerów Gieorgijewskich. Pisał liczne artykuły do pisma „Czasowoj” i innych.
Linki zewnętrzne Biografia Nikołaja N. Stogowa
Bibliografia Walerij Klawing, Гражданская война в России: Белые армии. Военно-историческая библиотека. М., 2003
Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Biali emigranci rosyjscy we Francji Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Generałowie porucznicy armii Imperium Rosyjskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Jerzego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1959 Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego