Brał udział w I wojnie światowej. Pełnił funkcję szefa sztabu 9 Dywizji Piechoty. Od listopada 1914 r. dowodził 35 Briańskim Pułkiem Piechoty. W listopadzie 1915 r. w stopniu generała majora objął dowództwo brygady 31 Dywizji Piechoty. W lutym 1916 r. został szefem sztabu 112 Dywizji Piechoty, zaś we wrześniu tego roku X Korpusu Armijnego. Od maja 1917 r. dowodził 31 Dywizją Piechoty, która została zukrainizowana. W marcu 1918 r. wstąpił do armii ukraińskiej. Od czerwca tego roku dowodził 7 (przemianowaną na 14) Dywizją Piechoty. W lipcu objął dowództwo IV Korpusu Armijnego. We wrześniu otrzymał stopień generalnego chorążego. Pod koniec 1918 r. sprawował dowództwo obrony Kijowa przed zbuntowanymi oddziałami „petlurowskimi”. Dostał się do ich niewoli, z której zbiegł. Przedostał się do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Od stycznia 1919 r. znajdował się w rezerwie oficerskiej głównodowodzącego Siłami Zbrojnymi Południa Rosji. W lutym tego roku wszedł w skład komisji do spraw rozpatrywania przydzielania nagród. Następnie dowodził Pułkiem Mieszanym 31 Dywizji Piechoty. W październiku został dowódcą 1 Samodzielnej Brygady Piechoty. Awansował na generała porucznika. W listopadzie dowodził Dywizją Mieszaną.