Według Giełżyńskiego, Włosi w sile 12 tys. żołnierzy (San Marino liczyło wówczas 18 tys. mieszkańców), wkraczając do republiki zaopatrzeni byli m.in. w czołgi i transportery pancerne. Legalny rząd postawił w odpowiedzi w stan gotowości korpus żandarmerii i sformował milicję ludową, uzbrojoną w dubeltówki. Oddziały milicji dysponujące jedynie skuterami nie były w stanie mierzyć się z regularną armią włoską.
Kapitanowie-regenci uznali Rząd Tymczasowy 11 października, po trzech dniach zajął on miejsce w ratuszu.
Rząd San Marino wysłał apel do Organizacji Narodów Zjednoczonych, w którym złożył skargę na działania rządu Włoch. Według komunistów sanmaryńskich, na pomoc otoczonej republice przybyły setki lewicowych aktywistów z okolicznych miast włoskich, w tym z Ferrary, Rimini czy Bolonii. Na skutek głodu, który nastąpił w wyniku blokady kraju, rząd San Marino ustąpił. Początkowo pełnię władzy przejął Ettore Sozzi, dowódca żandarmerii, zaś 11 listopada przeszła ona ostatecznie w ręce Rządu Tymczasowego.