Klasztor intencjonalnie został wybudowany u stóp wzgórz Kamakury, które stały się jednym ze składników świątyni. Np. dai-hōjō (kwatera opata) powstała u podnóża grzbietu górskiego Kamakury w bezpośredniej bliskości od "Nikaidō Momiji Gaya" czyli przełęczy wyznaczonej przez linię klonów aż do Nikaidō. Dai-hōjō rozpoczyna jakby cały łańcuch gór przytulając się do wzgórza, a od strony zachodniej znajdując się w niecce. Przejście do podnóża góry jest tarasowe aż do owej niecki obniżonej miejscami o około dwóch metrów. To przejście jest specjalnie wydłużone wijąc się tam i z powrotem u stóp góry. Nad stawem (z tyłu kwatery opata) przechodzą dwa drewniane mostki.
Zarówno kwatera opata jak i owo przejście są zorientowane na zachód, w kierunku góry Fudżi, jednej z najświętszych gór Japonii. Tarasowate przejście jest oznaczane płaskimi kamieniami i poprowadzone jest tak, że dokonuje osiemnastu zwrotów i dlatego zwane jest juhakkyoku. Projekt ten odzwierciedla symbolikę i rytuały związane z górami zarówno w Indiach jak i Chinach. W Indiach święta góra Meru była opisywana jako wijąca się spirala i stała się tradycyjnym motywem architektonicznym. Składała się z dziewięciu poziomów, wspinanie się po których symbolizowało buddyjskie odrzucenie pożądań i osiągnięcie współczucia.