Oblężenie Białej miało miejsce od 23 marca do 17 maja 1634 roku podczas wojny polsko-rosyjskiej 1632–34.
Po kapitulacji rosyjskiej armii Michaiła Szeina pod Smoleńskiem armia polska w sile 7-8 tys. żołnierzy ruszyła w kierunku twierdzy Biała. Lewym skrzydłem dowodził wojewodzic smoleński Mikołaj Abramowicz, który wymaszerował 10 marca 1634. Następnego dnia ruszyły pozostałe siły, które podzielone zostały na trzy kolumny pod wodzą hetmana polnego litewskiego Krzysztofa Radziwiłła, króla Władysława IV i wojskiego mścisławskiego Jakuba Madalińskiego. W ciągu 11 dni armia Rzeczypospolitej, idąc przez Daniłów, Boruskowo, Horodno i Horodziej, przebyła 156 km. Król połączył się z kolumną Radziwiłła i obie kolumny 20 marca stanęły pod Archanielską Cerkwią, oddaloną o półtorej mili od Białej. Dwa dni później zażądano od dowodzącego garnizonem twierdzy Biała Fiodora Wołkońskiego kapitulacji. Wołkoński odrzucił te żądania.