Z braku rotmistrza towarzysze nie chcieli słuchać chorążego pragnącego odciąć Rosjanom drogę powrotną do twierdzy.

Na początku maja ukończono dwa chodniki minowe i zaczęły się przygotowania do szturmu. Król osobiście ustawiał działa i 7 maja zaczął się nieustanny, dwudniowy ostrzał miasta i zamku. Do szturmu miała ruszyć piechota oraz spieszeni ochotnicy z jazdy. Na początku szturmu drogę dla atakujących wojsk przygotować mieli tzw. straceńcy, których zadaniem było podpalenie lub wysadzenie parkanów. Do grupy straceńców zgłaszali się ludzie pragnący zmazać wyroki sądowe lub uzyskać szlachectwo.

W nocy z 8 na 9 maja wojska szykowały się do szturmu. O świcie polskie działa rozpoczęły kanonadę. Wybuchła mina podłożona pod basztę, ale tak nieszczęśliwie, że wszystkie odłamki poleciały w kierunku polskich wojsk, zabijając 100 żołnierzy i tyle samo raniąc. Gdy dymy opadły, okazało się, że baszta pozostała prawie nienaruszona, a niewielkie wyrwy załoga wnet załatała. Także bomba wysadzona pod bastionem okazała się za słaba – wyrzucona ziemia i bale opadły z powrotem na to samo miejsce, nie dając miejsca do szturmu. Dodatkowo załoga zbudowała drewniany taras za wysadzonym bastionem. Armia polska musiała zrezygnować ze szturmu.