Eugeniusz Nawroczyński (ur. 11 sierpnia 1881 w SitkowcachJ. Zieliński, Nawroczyński Eugeniusz (1881–1942), [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 22/4, z. 95, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk 1977, s. 635., zm. 13 kwietnia 1942 w KielcachA. Massalski, S. Meducki, Kielce w latach okupacji hitlerowskiej 1939–1945, Wrocław 1986, s. 363.) – polski prawnik, nauczyciel, działacz endecki i oświatowy, współorganizator Polskiej Macierzy Szkolnej.
Życiorys Był wnukiem Karola, powstańca listopadowego, synem Adama, lekarza, i Józefiny z Żabów; jego bratem stryjecznym był Bogdan Nawroczyński. W 1899 ukończył Męskie Gimnazjum Rządowe w Kielcach. Podjął następnie studia na Wydziale Prawnym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, otrzymując w 1904 stopień kandydata praw. Edukację uzupełnił w latach 1906–1908 na Uniwersytecie w Lipsku, Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium oraz paryskiej Sorbonie w zakresie nauk społecznych i politycznych. W trakcie studiów działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, biorąc z jego ramienia udział w pracach Towarzystwa Oświaty Narodowej i Towarzystwa Opieki nad Unitami oraz organizacji transportów nielegalnej prasy.