W latach 1919–1926 działał czynnie w Związku Ludowo-Narodowym; z polityki wycofał się po przewrocie majowym.

Pracę zawodową adwokata rozpoczął w 1908 od praktyki w kancelarii swojego przyjaciela Mariana Grzegorzewskiego. W lutym 1910 został wpisany na listę adwokatów przysięgłych w Lublinie. W tym samym roku otworzył własną kancelarię w Kielcach. Choć zajmował się głównie sprawami cywilnymi (nie tylko w Kielcach, ale również w Warszawie, Radomiu i Krakowie), to prowadził także postępowania polityczne. Pod koniec 1911 był jednym z adwokatów broniących ponad 150 członków Polskiej Partii Socjalistycznej – Frakcja Rewolucyjna, oskarżonych o działalność w okresie rewolucji. W trakcie I wojny światowej działał społecznie, podejmując pracę w Komitecie Ratunkowym Miasta Kielce (1915–1918). Do jego obowiązków należała opieka nad mieszkańcami jednej z dzielnic. W okresie II Rzeczypospolitej, jak wszyscy kieleccy adwokaci, był członkiem Rady Adwokackiej w Lublinie. W 1920 został wybrany największą liczbą głosów do Naczelnej Rady Adwokackiej. Jego kancelaria reprezentowała, między innymi, Zjednoczone Fabryki Maszyn i Samochodów „Oświęcim” w sprawie o wyegzekwowanie długu (1936).